حقوق حضانت به معنای تربیت و نگاهداری از کودک است که شامل حمایت جسمی و روحی از وی می باشد.
این امر حق و تکلیف پدر و مادر است. در صورت فوت یکی از پدر و مادر حضانت طفل با آن که زنده است
خواهد بود و در صورت جدایی پدر و مادر، مادر تا سن 7 سالگی اولویت دارد خواه فرزند دختر باشد
یا پسر و پس از آن با پدر است مگر در صورتی که مصلحت طفل طور دیگری اقتضا کند. هیچ یک
از پدر و مادر حق ندارند در مدتی که حضانت طفل به عهده آنها هاست از نگاهداری او امتناع کنند.
حقوق حضانت در صورت امتناع یکی از آن ها، دادگاه نگهداری طفل را به هر یک از ابوین که حضانت
به عهده اوست الزام می کند
و در صورتی که الزام ممکن یا موثر نباشد، حضانت را به خرج پدر و هر گاه پدر فوت شده باشد
به خرج مادر تأمین می کند.
حق حضانت
اگر مادر در مدتی که حضانت با اوست، شوهر کند، حق حضانت با پدر خواهد بود.
عدم انجام تکالیف حضانت نیز جرم محسوب می شود و دارای مجازات جزای نقدی است.
هر گاه دادگاه تشخیص دهد توافقات راجع به ملاقات، حضانت، نگهداری و سایر امور مربوط به طفل
برخلاف مصلحت اوست یا در صورتی که مسئول حضانت از انجام تکالیف حضانت خودداری کند
و یا مانع ملاقات طفل تحت حضانت با اشخاص ذی حق شود، می تواند در خصوص اموری از قبیل
واگذاری امر حضانت به دیگری یا تعیین شخص ناظر با پیش بینی حدود اختیارات وی با رعایت مصلحت
طفل تصمیم مقتضی اتخاذ کند. رعایت غبطه و مصلحت کودکان و نوجوانان در کلیه تصمیمات دادگاه ها
و مقامات اجرایی الزامی است. اگر پدر و مادر هر دو فوت کرده باشند، حضانت با جد پدری (پدربزرگ) طفل
خواهد بود و هر گاه او نیز فوت کرده باشد با وقتی تعیین شده از طرف پدر یا جدپدری است و هر گاه او هم
نباشد با قیمی است که دادگاه تعیین می کند.
برای بهتر انجام گرفتن روند کاری با یک وکیل خانواده مشورت نمایید.
به هر حال در تمامی این موارد دادگاه می تواند بر اساس مصحلت طفل، حضانت را به شخص دیگری بدهد.